Ebussuud Efendi, zayıf, uzun boylu, uzun sakallı, nuranî yüzlü, vakarlı, heybetli, nükteci ve uysal tabiatlı bir insandı.

Sade giyinir, çok çalışır, etrafındakilere yumuşak davranırdı. Vazifesine de son derece düşkündü. Manevi bir heybete sahipti. Bütün uysallık ve yumuşaklığına rağmen meclisinde kimse konuşamazdı. Herkes sözlerini hürmetle dinlerdi.

Özel hayatında da son derece çalışkan ve dikkatli olarak tanınmıştır. Oğluna yazdığı mektuptan anlaşıldığına göre, uğrunda ter dökmediği, emek sarf etmediği hiç bir makamı ve bağışı kabul etmemiştir.

Ebussuud Efendi, Osmanlı toplum düzenine yeni ve kalıcı kaideler getirirken ifrat ve tefritten yani aşırılıklardan kaçınmış, devlet idaresinin gerektirdiği hamleci ve gelişmeye açık tavrı sistematik bir şekilde disipline etmiştir.

Kanuni: Halde haldaşım, sinde sindaşım, âhiret karındaşım, târiki hakta yoldaşım..

Toplumların ve bu toplumların meydana getirdiği devletlerin yaşayabilmesi için gerekli olan en önemli hususun adalet olduğunu hususun adalet olduğunu savunmuş, uzun ömrü müddetince mensubu olduğu Osmanlı toplumunda adaletin yerleşmesi için gerekli her türlü çalışma ve gayreti göstermiştir.

Dünyaya iltifat etmez, riyakarlıktan hoşlanmazdı. İbadete çok düşkündü.

Muasırları tarafından, Ebu Hanife-i Sâni, Hâtemet' ül Müfessirin ve Muallimi Sâ-ni vasıfları ile yâdedilen bu zât, Osmanlı şeyhülislamlarının tefsir ve fıkıh sahalarında en alimlerinden biri sayılmaktadır. Adına yazılmış kasidelerden başka, tarihlerde, tezkirelerde ve teracim kitaplarında methi için söylenen sözlere bakılırsa, kendisinin zamanını aşan bir şöhret kazandığını anlarız.

Devrinin en nüfuzlu adamlarından biri olmakla beraber siyasete karışmayan Ebussuud Efendi'ye Kanuni, büyük bir hürmet ve itimat beslemiş, mühim meselelerde onun görüşüne başvurmuştur. Padişah'ın, Zigetvar yolundan yazdığı "Halde haldaşım, sinde sindaşım, âhiret karındaşım, târiki hakta yoldaşım.." diye başlayan mektup, aralarındaki ilişkilerin ne derece samimi olduğunu gösterir.